Een moment dacht ik dat ze naar mij keek,

terwijl ze met een spiegeltje haar lippen stiftte.


Alles was rood, de tijd stond stil…


Zij en ik in het oog van een tornado.


De rups begon te draaien, alles ging ineens heel snel.


Een kermisklant was naast haar komen zitten,

het zeil ging over de bankjes, gegil…



Enkele minuten later stopte de ‘Rups’ weer precies voor mij


Carmen (zo noem ik haar sindsdien) trok haar jurkje recht.


De kermisklant zat onder de lippenstift.


Geschokt zag ik hoe hij zijn mond afveegde met zijn hand,


precies zoals ik dat deed,


als ik mijn dorst had gelest onder de kraan bij ons thuis.



Overstuur vertrok ik, mijn onschuld definitief achterlatend

in 
git zwarte ogen.
 

 

 

< pagina terug - volgende pagina >